Persoonlijkheid

„Mot ’k geen boodschappe voor je doen ? motte d’r geen dinge verzorgd voor de Lewaje ?”

„Doet Izak al . . .”

„Izak ?”

„Ja,” zei ze, doorschillend.

„Wat is-ie goed ? zeker z’n temije de stad uit, dat-ie niks anders te doen het.”

„Nou ja, jij het altijd wat te zegge.”

Hij had z’n bril op tafel gelegd, stond nu met z’n handen in z’n zakken vóór haar naar ’r gezicht te kijken, wrevelig eindelijk van ’r onvriendelijkheid, ’m zoo pijnend de minderheid te laten voelen benêe den verafschuwden, sinds jaren openlijk-vijandigen broer. Moest zij ’m nou treiteren met z’n tegenloop, nou-ie verwachtte, dat ze ’m vragen zou of er nog kans was gekomen om weer geholpen te worden ? Hij had eerst gedacht dat ’t billijkheidsgevoel van ’r was, omdat-ie wel 's hatelijkheden zei zonder dat ’t noodig was, maar beiden deeën ze dat toch . . . ?

„Waarom maak je je zoo druk voor die vuile bochel ?”

vroeg-ie, ,,zeg, laat ’m toch stikke . . . ’k begrijp jou niet____”

„Dan maar niet,” zei ze.

Hij wachtte even, nadenkend, ’t zou niks van ’r zijn, zenuwachtigheid, nou met dat sterfgeval wou ze ’t niet hooren: ,,Be-je nog niet na ’t Gasthuis geweest, Es ?” vroeg-ie dan.

„Je weet wel, da ’kgeen mes¹) kan zien,” zei ze, „Izak mot maar voor alles zorrege — hij is d’r nou al op uit . . .” „O, nou, goed.” Eindelijk ging-ie zich ontkleeden, zette zich dan weer bij haar aan tafel, z’n hoofd tusschen z’n handen. De groote kamer loomde om hun zwijgen, zwaar- ¹

¹

Doode.