Persoonlijkheid

niet vreeselijk was en lang vooruit ingedacht, maar dat toch nog bevreemdde in z’n plotsen ommekeer van veel dingen . . . gister, eèrgister had ze kunnen sterven.

Haastig in de nieuwe overrompeling, die een oogenblik uiteenwarde z’n droefenis, liep-ie Izak's nu versloten ijzerwinkel door naar achter, waar, in de groote kamer, Esther aan tafel zat aardappelen te schillen met den rug naar ’t groote raam gekeerd, waar ook ’t gordijn voor was neergelaten en zoo zich zelf en den arbeid den eenigsten lichtschijn verschaduwend.

„Tante Mietje olewesjolem ?” vroeg-ie, met den deurknop nog in de hand.

Zij nikte met afgewend hoofd : „Vanmorrege al,” zei ze, „bericht gekrege van ’t Gasthuis, nèt was je de deur uit.”

Hij duwde z’n pet in de hoogte, wreef z’n voorhoofd af, nikte dan terug : „Boroeg Dajen Hoëmmes,” ¹) zei-ie brooche makend.

„Ja, in ’n oogeblikkie was ze d’r uit, het de zuster gezegd, maar niks geen pijn meer gehad sinds gister.....”

„O,” zei-ie en ging zitten, vermoeid ; ,,’t Is gelukkig voor haar, ze het er toch niks as hinder van gehad, dat ze d’r nog langer most weze. Is de lewaje van hier?”

„Neè, uit ’t Gasthuis.....”

„Waarom dan niet van hiér?”

„Nou .... aarzelde ze, „omdat Izak ’t beter vindt uit ’t Gasthuis. ...”

„Mesjogge,” zei-ie vinnig „mot hij daarover beslisse . . . .! en vin jij dat goed ... . ?”

Ze lei de schillende handen in ’t mandje en van achter haar groote blauwe brilleglazen zag ze hem aan :

¹

Geloofd zij de rechtvaardige Rechter.