Persoonlijkheid

aan Essie dacht: ze was ook geen gelukskind . . . neb-biesch, as ’t nou goed gegaan was ware ze al getrouwd, hadde ze niet langer met hun tweeë bij die vuile Izak hoeve te blijve, ware ze hun eige baas geweest . . . Kleinlief, met vriendschap van heel lang ’t weten saam, naar elkaar besloten zijn, zag-ie haar zitten thuis, ’t lichte werk doend den heelen dag in ’t schaduwdonkere achterhuis, geluidloos waarnemend de dingen in effen sleur van jaren, altijd dezelfde, temperamentloos hem-gelijke, met ’r naar achter gladgestreken haar, lichtbruin, ’r gave witte gezicht en de oogen, bijna nooit gezien, altijd lieve dingen onder de behaarde bovenleden achter grooten blauwen bril. Wat zou ze zeggen, Essie, as ze nou hoorde dat ’t uit was met de winkel, dat die Lezarus ’m nóg niet betaald had, nou was er heelemaale geen denken aan trouwen . . . verschrikkelijk . . . kon-ie ’t maar verzwijgen, waarvoor moest me al die beroerdigheid vertellen ? Maar ze zou d’r vanzelf dadelijk naar vragen, ze had anders ’n heele poos al niet veel hoop meer, soms leek ’t of ’r niks meer kon schelen, sprak ze d’r over heen. As ze wou teèkenen, as ze d’r nou op rékenen dorst, op die centen van tante Mietje, maar je kon daar toch geen schuldbekentenis op teekenen . . .

Moe en hongerig van den heelen dag in en buiten de stad te hebben geloopen, slofte-ie de laatste straathoek om, waar heftiger windrukken en dichter sneeuwslag ’m even ’t hoofd buigen en instinctief naar de kraag deê grijpen. Geschrokken bleef-ie voor ’t huis staan: de gordijnen hingen neergelaten. Maar de schrik verkalmde dadelijk toen hij begreèp . . . tante Mietje zeker dood, heere-god, gék . . . gék ... ja zeker, dat zeker, dat wks ’t. En ’t werd een verwonderd, verrast zijn over iets, dat