Persoonlijkheid

Met ’n vloek-in-gedachten kwam-ie van ’t bankierskantoor, slofte nu moedeloos, zonder lust z’n kraag op te zetten tegen de natte warreligdruilende sneeuw, naar huis. De van rusteloos draaienden wind wervelende sneeuwvlokken smolten vrij langs z’n hoofd en z’n nek, spetterden tegen z’n brilleglazen tot ze beslagen waren, en de dadelijk ontdooide laag, met Maartschen hagel tot modderpap verkledderd, perste huiverkoud vocht af in z’n schoenen, dat klam-wrang verstijvend, om z’n voeten neep. De vooruitgeweten teleurstelling verloomde z’n gedachten tot be-weegloosmoe berusten, tot ’n zich laten afmatten en omhuiveren van het weêr. Wat zou ’t ... hij was daar toch zoo thuis, ’n zorg aan al die sneeuw, die regen, en die wind, voor zijn part ... hij was eenmaal ’t uitschot. Hij dacht even met verwondering aan de woorden van Smits, dat die kerel dat wist, precies hoe ’t er met ’m bijstond . . . zou Izak ’m zoo goochem hebben gemaakt? Och, die lui hadden gaatjes, waar ze alles gewaar werden, dat liep over de kantoren, ze wisten precies wanneer je je wissels betaalde of niet, en hoeveel of je schuldig was . . . Nee Izak zou-ie toch niet gevraagd hebben . . .

Tweemaal had-ie ’t er door gehaald, had Smits ’m nieuw voorschot gegeven, nou wou-ie niet langer, de informaties ware tè leelijk. Z'n zaakje ging nou kapot, stellig, voor de derde maal kon-ie ’t niet tegenhouden, en nieuw crediet kreeg-ie ook niet. Dan moest-ie d’r uit ook, weg, as-ie geen kostgeld betaalde . . . Izak zou *m niet voor niks te vrete geve ... en Essie, Essie ... hij kon ’r toch geen honger late lije . . . dat duurde wat, ze liep naar de veertig . . .

Een zacht leedgevoel vlaagde even door ’m heen toen-ie