Persoonlijkheid

David liep met de hand aan z'n neus door de kamer, merkte den poch op de volle winkel, dacht weer aan *t vragen. Maar hij kón z’n hand niet van z’n neus wegdoen, de huiden dreven een dikken stank van bedorven vleesch door de kamer, die walgde ’m in z’n keel.

„Heb ’k vanmiddag gekoch,” vertelde Izak aan Esther, zonder verder op ’t geklaag te letten, „ik laat niks loope, wat goedkoop is, wat zou je denke? D’r binne van die mensche, die te lui en te fijn binne om voor hun vrete te zorrege . . . maar die heere gaan dan ook kepot ook,” zei-ie met klem, naar 'r opziend nu „die gane kepot, dat zie-je ’n elke dag . . . hihi . . . ka-je de luch ook niet verdrage? hè . . snoof-ie naar de stoomende etenspan, „wat ruike je uie fijn, — hè-je uie met rezijne?”

David zag naar hen om. Esther had even gezucht, keek dan door ’t raam naar de plaats, waar sneeuwklitten, in den dooi, geleiïgzwaar gleden van de muur. ’n Pestkop dacht ze, die Izak, ’n vuile treiter . . . maar geen hallefie ging ’m door de vingers, ’n souger was-ie in z’n nieren . . .

„Ja, die gane fijn kepot” — herhaalde Izak nog eens, lachend omloerend naar David met den opzet hem te laten hooren, dat-ie ’t wist: „maar ’k mot zegge, je ziet ’t met plezier van die heere ...”

Met ’n sprong naar de tafel greep David ’t linnengoed en liep de deur uit ... Z’n hoop was nu al verwalgd, verbitterd ... hij zou ’m niet vrage . . . ogod nee dat kón-ie niet ... en al zoü-ie ’t doen — hij zou ’m toch niet hellepe ... hij zou 'm toch zóó late stikke . . . alles wist-ie, alles . . . hond, die-ie was, hond . . .