Persoonlijkheid

wat ’n vuiligheid as hier wordt uitgehaald . .

„David zat ’m bij oogenblikken aan te kijken, geluidloos bevend van woede ... hij durfde niks zeggen . . . om ’t vragen straks . . . zoü-ie ’m anders niet z’n hart uit z’n lijf vloeke . . ? nachtlooper . . . die dorst haar van vuiligheid te spreke . . . dat moest zij anhoore, z’n Essie ... en hij, daar moest-ie bij zwijgen, omdat ze in z’n huis woonden, God-o-god, wanneer zou ’t ’s uit zijn ? Arm kind, arm goed kind ... ze zei maar niks ... ze liet zich maar op ’r gezicht slaan . . . nou maar stil wezen, kalm blijven . . . as-ie ’t doen wou, waren ze toch van ’m af, maar vragen, maar inééns doorzetten. Hij zag ’m de kamer uitgaan naar den winkel en dacht erover, durfde nog niet ... in geen drie jaar hadden ze tegen elkaar gesproken — nou zoo ineens dat te vragen . . . doèn ? doen? wachten — strakkies, strakkies . . .

Esther had van de donkerbruine linnenkast naast de schoorsteen ’n paar laden uitgeschoven en zocht onder-kleeren bij elkaar voor tante Mietje in ’t gesticht. Als ze even moeite had met ’t weer inschuiven, sprong David op om ’r te helpen: ,,Ka-je wel kind?”

„Ga je gang nou maar!” weigerde ze hard: ,,nie noodig te hellepe, ik kan me redde.”

Hij liep terug naar de stoel, schoof die in linkschheid door ’t niet durven aandringen of antwoorden om Izak, op zij, lei zich even op de ouwe, zwart beschoten canapé tegen den wand. ’t Pijnde ’m wel, dat ze nooit gewoonlief durfde te wezen, als die hond thuis was, maar hij zei nooit ’n grofheid terug. Izak barstte ommers haast, as ze wat zeie tege mekaar, kon niet uitstaan, dat ze tegen hém sprak — waaróm niet ? Had hij niet z’n plezier meer as noodig was ?