Persoonlijkheid

’t voddepakhuis naar z’n vrouw toe ... in zoo’n krotje wonen op Marken of Uilenburg. Z’n vrouw vriendelijk zijn tegen de voddebaas . . . dat kón-ie niet. Essie zou dat niet uithouwen . . . nebbiesch, nebbiesch . . . wat deed-ie met ’t geld van de erfenis, as de boel heelemaal naar de maan was ? Konden ze ’t opeten . . . ’n half jaar der van eten . . . ’n jaar misschien . . . dan hongerlijen. Nee, probeeren dacht-ie, probeeren met Izak. ’t Zou wel gaan. Zóó slecht zou-ie wel niet wezen.

Onder z’n hopend overdenken kwam Izak binnen, sloeg nijdig de deur dicht. Z’n kleine, achter den hoogkrommen neusbouw wegschuilende oogjes lagen half toegenepen van minachting in drift, toen z’n gebocheld dwergenlijfje, krimp-stijf in den nauwen demi geknoopt, naar een stoel bij de kachel liep en daar neerdook.

„Hadt je niet effe kenne hellepe?” strafte-ie, zonder groet, naar Esther: „hebje ’n et zóó druk gehad soms met je héér, dadde de mensche in de winkel hebbe motte wachte ?”

„D’r was niemand,” zei ze, ,,was d’r wel iemand Da?”

„Nou ja,” spotte Izak minachtend met handen op z’n knieën „of je dat nou an hèm vraag, nogh! ... de man het meer as ’n kwartier in de winkel gestaan, het me ’n kachel afgekoch voor ’n tientje . . . zoek ze maar . . . dat mot ’k nèt zien . . . wiè weet hoeveel mensche as d’r wegloope . . . voor jou vuiligheid ...”

„Kom,” zei Esther, ,,’k zal lievers ’t goed verzorrege gaan voor ’t gestich, in plaats van jou vuile praatjes an te hoore . . . ’k heb kouse zitte stoppe voor jou . . . pestkop ...”

,,’t Is goed” zei-ie en stond op: „vuiligheid, god weet