Persoonlijkheid

naar haar blos-rood gezicht, dat neerkeek naar ’t breiwerk, de oogen achter de blauwe glazen.

,,’k Weet niet,” zei-ie, ,,’k weet niet ... ’t is toch 'n oud mensch . . . onzin. Zou ’k maar an Izak durreve vrage . .

„An Izak? en dan? om geld meen je? die zal zik ook geen strop legge an jou . . . wanneer zal-ie ’t weerom krijge? Ja, hij gaat op geen ijs van één nach ...”

„Wat zanik je nou” — bedwong-ie moeilijk z’n drift: „mot ik ’t je nou wéér zegge ... as ... as jij 't dan heb, vanzellef . . . dan ka-jij ’t ’m toch weeromgeve? . . . ’n paar honderd gulde . . . ” ’t is de moeite . . .”

Hij keerde z’n hoofd naar den anderen kamerkant, toen-ie zag, dat ze naar ’m op ging kijken: „Begrijp je dan niet,” zei-ie met lichtbevende stem van ’t niet verder durven vragen bij haar zoo met verwondering-slaande terughoudendheid, „jij geeft ’t dan weerom.”

„Vraag ’t ’m” zei ze weifelend: ,,’k geloof, ’k hoor 'm in de winkel . . .”

Zij bleven even zitten luisteren naar gepraat in ’t voorhuis van Izak met ’n klant. Zou-ie ’m vragen? dacht-ie . . . hij had ’t haar toch maar voorgesteld om over de erfenis antwoord van ’r te hebben . . . maar als-ie ’t is deed, ’s met Izak begon te spreken en de minste was . . . ’n zorreg, as ’t was om geholpen te wezen, maakte dat toch niks uit. Zou-ie ’m voor die ééne keer niet uit de ellende kunnen helpen, as-ie toch wist, dat 't geld goed was; dan kon-ie ’t tegenhouwen, dat de winkel heelemaal wegging. Zou-ie z’n accept betalen en nieuw gqed krijgen, ’t weèr ’s probeeren . . . waar was-ie anders goed voor dan voor sorteerder, as ’t mis liep? ogod nee — zóó getrouwd, van