Persoonlijkheid

was — ’t ouwe mensch ging toch dood, zij zouen 'r eindelijk van opleven, zij waren toch nog jong, hadden nog recht op ’n beetje geluk, nou ze al zoolang vrijden, wachtten wachtten in de tegenloop. . . , Lief zouen ze eindelijk bij mekaar gaan, wèg van hier, waar-ie 'r haast geen zoen durfde geven, om die Izak altijd, die ze 't liefst op de handen keek. . . .

,,’k Weet me géén raad,” zei-ie na ’n stiltepoos, ,,hoe komme we d’r uit, Es? die vuile winkel hèt ons al wat 'n verdriet gedaan . . . weet je nog da ’k ’m begonne ben, voor twee jaar ruim?”

’t Was allemaal doordrijverij van je,” zei ze, „waarom mos je daar beginne, om je paar overgespaarde cente daar te verspele, rech te vergokke in zóó’n buurt.”

„Wat had ’k dan motte doen,” vroeg-ie, telkens ontmoedigd, als ze gesproken had, ,,in ’t voddepakhuis blijve ... in de vlooie ? bah! ook ’n walgelijk werrekie, is dat dan wat voor mijn?”

Ze trok ’r schouders op, zweeg.

,,God weet, of ’k ’r niet wèer na toe mot,” begon-ie nog eens te klagen, zoekend in ^Jr gezicht, in afwachting van ’n opmerking over ’t geld — waarom zei ze als niks . . . hoe zou-ie ’t ’r dan aan ’t verstand brengen, dat dat alleen ze uit de brand kon helpen? dacht ze 'r dan hee-lemaal niet om?

„Je verdient daar tenminste je vaste geld, zei ze „asje an ’n Vrijdag thuis komp, wéét je wat je heb.”

Hij zag geschrokken naar ’r op. God, hoe kon ze dat zeggen ... ze wist toch, dat-ie ’r ziek van werd, van dat voddesorteerder spelen, ziek van de vuiligheid en ’t ongedierte, waar-ie niet tegen kon, hij met z’n zwakke