Persoonlijkheid

streken donkerblonde haar; alleen ’t voorhoofd, bolglim-mend, rimpelde even bij de dunne brauwen van denk-in-spanning.

„Gooi jij effe ’n zware turf d’r bij,” vroeg ze, en breide weer. Hij stond op en wierp op ’t kalmbrandende houtvuur in de lange Brabantsche kachel ’n turf uit den bak, ging dan weer naar z’n stoel, zuchtte.

„Zoo gesjochte zijn wij,” klaagde-ie zacht, ,,’k heb nog wel zóó gedacht, na Paasch te kenne trouwe . . .

„Komt niks van,” zei ze, „ga jij honger lije, god zal mijn beware . . . ikke niet hoor . . .

„Vanzellef niet,” verzekerde-ie, teleurgesteld denkend dat zij ’m verdacht van wèl te willen, „we motte zóó bij de bochel in huis blijve en ons alles late doen . . . kom-mende week mot ’k betale ....

„Kommende week?” vroeg ze zonder opzien, „waarvandaan mot je kommende wèek al betaler”

„Al? al? — van ’t aksep . . . weet je doch wel, dat ’k aksep heb motte teekene om goéd te krijge ... de vijftiende mót ’t 'r wéze. . .

„Ja,” zei ze, „anders wordt je goed verkoch ... is ’t niet?” „Me goed?” vroeg-ie en glimlachte, z’n baardig gezicht

wrijvend, „d’r is toch geen goed meer, zoo goed as niks.....”

„Is d’r geen goed meer?” zag ze eindelijk op, meer dan gewoon verwonderd, „wat heb je dan nóu weer uitgehaald? hè-je dan alles verkóch?”

„An Lezares toch,” lei-ie uit, „weet je dat noüw al niet meer ? in de roes verkoch toch, voor achthonderd gulde?”

„Wat zeg je?” vroeg ze, zich opwindend, „mot je dat dan doen ? da’s driehonderd gulde minder as ’t aksep is, ik