Persoonlijkheid

niet meer over te spréken stellig hem terugsmijtend in de leegte van zijn doodgepreekte leefbegeeren. Toen had hij een plotse aandrang tot haar slaan en liefkozen te gelijk, martelend van onzekerheid en van weer het beseffen, geen van beide te kunnen doen.

Zij, na bevend het theeblad te hebben herordend, stond nog uit te dwingen den eigen strijd, telkens met het mooi-zien van hun saamgang, waarnemend haar eigen prachtig-geweten hoofd en lichaam, dan weer wegstootend dat gezicht van hun leven-uitzingende, geluk-kermende kussen, met het dreigen van den angst voor Herman, en het terugvinden eindelijk van het lichter voornemen om haar leven weer wijd-rein en blank van kracht te doen zijn. Maar in die overwinning dan begon het haar te hinderen, dat hij nog voor haar stond met zijn machtige verzoeking ... zij wou het nu niet langer, dat vechten mocht nu niet meer duren ... en ook Herman kon elk oogenblik beneden-komen. Toen zei ze, met een forschen ruk van haar hals en hoofd, strenger, bedoelend zichzelf en hem te beveiligen:

„Kom, Johan, . . . laat ’t nou uit zijn . . . jij en ik . . . we hebben toch zoo hèel andere dingen te doen ... wil je thee . . . ?”

Hij stond even stil nog, z’n hoofd als in ernstig nadenken omlaag, schudde zacht van nee. Dan liep-ie naar de hoek, nam van ’t serrestoeltje z’n hoed en zette ’m op.

„Wat doe je?” zei ze, en toen hij niet antwoordde: „ga je nou weg? . . . flauwe jonge . . .”

„Doe de groeten aan Herman,” zei-ie heengaand.

„Flauw,” zei ze nog eens, maar zwakker. En toen hij weg was, voelde ze een zwaarte van verantwoordelijkheid, bedacht zij met beklemming, dat zij ’t nóg niet wist —