Persoonlijkheid

buitensporigheid zelve, voor de snelle afwijking en de gedachte aan Herman, die haar opmartelden tot de macht van ’t zich indenken der laatste mooi-nieuwe reinheids-dagen. En toen ze hem nog éénmaal hoorde vragen niet flauw te zijn, negeerend haar ommekeer, zei ze naar zijn doffe verslagenheid:

„Kom jonge, jij en ik, wij doen zulke dingen niet . . . dat is een kleine zwakheid van je . . . maar die past niet in joü leven . . . maak je nou gauw weer sterk, hè? en laten we goeie saamwerkende vrienden blijven ...”

Nu smartte hem haar vriendelijkheid dieper dan haar onzekerder verzet van straks. Hij voelde nu de völzware, schreiende neerzinking van teleurstellingswee in zijn heele lichaam, tot door zijn beenen en voeten heen en in de toppen van zijn vingers.

Zacht beefden zijn lippen in zijn vaalbleek gezicht, en z’n oogen waren glazige dingen zonder leven van glinstering geworden, het licht was er uit neergeploft naar achter door het hoofd heen in zijn lijf, nu het was, in het dadelijk aanvoelen der ontgoocheling alsof zijn heele bestaan was mislukt, moordend-zeker. O, die aansporing tot sterk zijn te hooren van haar, nou-ie eindelijk eens dacht zich in heerlijkvolle menschelijkheid te mogen geven. Sterk zijn . . . sterk zijn. Een grimmigheid van tóch machteloos geweten verzet borrelde als een straaltje van gift in hem op en neer, telkens weer naar beneê gedwongen in een snikkende spijtigheid . . . maar eindelijk kon-ie z’n ellende niet stilhouden, driftte plots de wanhoop tot bewègen in hem op, — heftiger en tot uitkrijtens toe, wilder, rauwer. Hij zag haar vóór zich als een felle monsterachtige treiter, toch zóó snakkend begeerd ... en toch zóó om