Persoonlijkheid

worden. Hij had het al dien tijd, den vorigen dag nog, gegeten, maar zijn prikkelbaarheid deed hem er hatelijke geuren en smaken aan vinden, nou-ie 't hier vond, bij haar, dien vertreiterden middag. Nee, hij had nou behoefte aai) scherpheden, felheden, pikante dingen. Toch at-ie mee, schoon weinig gebruikend, maar met de hoop, die de begeerte in hem voortgloeieren liet.

Dadelijk toen-ie hoorde, dat Herman naar boven zou gaan om te rusten, had-ie 'n schok als van schrikken gekregen en was buiten aan ’t tuinhekje gaan staan, wachtend tot Betty alleen zou zijn. Na een oogenblik zag-ie haar zitten, in ’t koele ontzönde namiddaglicht van de serre en bevend van zenuwen; die neersloegen in zijn binnenste, drentelde-ie op haar toe. Zij had hem zien komen, bleek tusschen het wit-blonde van zijn hoofdhaar en snor, en dadelijk bang voor ’t met hem saam zijn, dat een dreiging van onrust neep om de vreugdige kracht-kalmte der laatste dagen, ging ze gauw opstaan om bezig te zijn met theeschenken. Zij stond nu tegen den tafelrand, met haar bovenlichaam gebogen over ’t theelichtje en hij had plotseling een felle slaande bezinning tot doèn nu, met denk-loos wègschoppen van alle weifeling, eer het oogenblik vervluchtigd was en de teleurstelling weer zou smarten. Toen liep hij, met in zijn plotse helderheid een achtergehouden scherts van aan ’t schrikken willen maken, op haar toe, en lei zijn arm om haar bezige lichaam, blij-welkomgeweten lachend naar haar op. Zij liet het theepotje uit haar handen vallen van de trilling die ais een heftig verschrikkende straal in haar omschoot. En onmiddellijk, na de siddering van zijn aanraking één enkelen tel, die zij te over