Persoonlijkheid

Zij schoof dichter bij de tafel, bracht haar hand, steunend op den elleboog, onder haar voorhoofd, voelend Her-man’s zwijgen, nu ze daar over gesproken hadden. Met die krant en Johan vóór zich, herleefde ze een oogénblik de woeling der laatste weken; de wrangwreede verhouding tusschen Herman en haar. In den opbloei der verlangens na hun aankomst in 't geuren-zware Gooi, had zij krampig gevochten tegen de dorheid van hun onthouding, en al schuimde hooger öp de begeerte naar de jeugd van den achtergelaten Johan, toch had haar de intimiteit tot Herman in zijn omarming wel gelukkig doen zijn, tevreden met de stilling van de dadelijkste pijn. Maar afmartelend was het zoo voortgegaan, had zij de schrikkelijke onberoerdheid van haar jeugd moeten uitlijden, eiken avond na den prettig-vriendelijken verkalmenden dag, weer hopend dat hij om haar vragen zou, en eiken morgen weer ontwakend met het wee der ondragelijk-drukkende liefde. Toen waren eindelijk dagen gekomen van koelheid, prikkelbaarheid, die hij eerst niet begreep; maar eens, een nacht, hoorde hij haar zacht huilen op haar kussens, en hij was gaan nadenken toen, had niets gezegd. Zij was toen stil-woedend tegen hem gaan wrokken, eindelijk langer onmachtig tot billijkheid, verweet hem, in stilte, dat hij haar verwaarloosde, dat hij toch vergat hoe jong ze was, en hoe sidderend van léven. En soms dacht ze aan Johan weer, beklaagde zich, dat ze niet had kunnen blijven, dan, ja dan had zij haar rechten genomen. Na enkele dagen, waarin hij wachtte, hij met zijn fijn-hooge, bescheidene kracht en zijn voorzichtige kieschheid, had hij haar eens in zijn armen genomen. Maar den anderen dag, toen, na het denkloos uitzingen der heerlijkheid, de klaarheid der dingen weer