Persoonlijkheid

weer, dat-ie al dien tijd niet intiemer met haar geweest was, wetend dat ze hem wou, al kon ie ’t toén niet dadelijk gelooven; z’n verkeerde zien van de menschen had ’m misleid toen en ’m teruggehouden van z’n geluk.

In den storm van z’n verlangen had-ie vanmorgen eindelijk besloten te gaan en ’t haar te zeggen. Dan zou-ie maar beginnen dat leven van elkaar zien en spreken zoo dikwijls en zoo vertrouwelijk dat gaan zou, ’t geluk van de tusschenpoozen te nemen — waarom zou-ie ’t langer zóó doen blijven, nou dat toch niet noodig was? Nou-ie toch wist, dat ze ’m tegenkomen zou, lachend, hoé dan ook, daar wou-ie niet over denken — zou-ie niét dankbaar zijn haar te mogen hebben zoolang dat mogelijk was?

Het meisje had de late lunch klaargezet op de waranda toen Betty ’t voortuintje in kwam. Lachend, frischkrachtig in haar blauw-mousseline reform onder 'r groote Liberty, kwam ze toegeloopen op Johan en schalde met haar begroeten een hoogen kwinkeleerslag door hun stilte. Zij schoof dadelijk aan de gedekte tafel, even rustend eerst en zich ’t gebruinde gezicht afvegend van den warmen weg, vroeg dan, waarom-ie niet geschreven had. Nou was ze nét weg geweest, was-ie al lang hier?

Hij had zich voorbereid tot kalm blijven doen en sprak nu zachtjes, zooveel mogelijk in zijn gewonen zwaar-lang-zamen toon en met zijn korte evenwichtige gebaren; de verwarring en vreugde om haar lachende vriendelijkheid gemakkelijker neergedrukt in de zekerheid die straks te zullen uithijgen.

„We zullen maar eerst wat gaan eten,” zei ze en vroeg ’t meisje koffie te brengen, ging dan naar binnen om zich te verfrisschen en haar hoed af te zetten.