Persoonlijkheid

wel, dat ze ingezien heeft, dat ’t ’r plicht is . . . nou . . . je weet wel ... ik ben niet fanatiek in die dingen . . . maar ik vind ’t toch werkelijk aardig, dat je zoo’n goeie invloed op *r gehad hebt ... ik had 't niet klaargespeeld — ze was mij altijd te grappig.”

„Ja ... ze kon ’r tusschen door wel ’s leuk uit de hoek komen hè? ... maar och, dat helpt op den duur toch niet” . . . lachte-ie maar voort.

„Nee hoor, je verovering is volkomen,” lolde Herman, zich nu wel prettig voelend op de schaduwige waranda naast de vriendenstem van Johan, „ze leest me de krant voor, gaat, als ze kan naar vergadering, en spreekt met je reinste revolutionaire extaze over de beweging.”

’t Is me toch ’n grap?” schoot Johan uit in lach, hoofdschuddend, en daar even tusschen door zag hij naar Her-man’s neerziende oogen, fèl spottend met z’n houding hier.

Ja, hij had ’n verovering gemaakt, haha! Hij wist nu 't vergaderlokaal haast niet: meer te vinden, nou ging zij naar de Meeting en liet haar mooie werk in de steek. Dat zag er heel grappig uit . . . maar ze zou er toch niet minder om denken over hèm . . . afwachten maar. Buiten op den witten weg tusschen de zwaar hooge afkantingen van dennengroen, waar ze even heen en weer gingen wandelen, vroeg Herman hem dingen uit de partij in Amsterdam, maar hij ontweek zijn vragen telkens, wist er niets van en zei dan eindelijk maar, dat-ie de laatste week niet lekker was geweest en niets gedaan had dan ’t drukke werk op kantoor. Hij had een feilen tegenzin in ’t spreken daarover, schoon-ie ’t wel verwacht had. Maar nu Betty kl spoediger komen zou, kon-ie eindelijk ook geen koele antwoorden meer geven, te zeer geëmotioneerd nu door de