Persoonlijkheid

,,’r man, ’r m&n, nou ja, ik weet dat wel . . . maar as ze wat voelt voor jou, dan is daar alles mee uit . . . zooiets hou je niet bij je . . . da’s godsonmogelijk „zéker voor jou.”

„Waarom voor mij?”

„Dat kan ’k je niet zeggen . . . maar as ’t een fideele vrouw is ... en je denkt dat je niet heelemaal de bons krijgt ... ja, ik kan d’r niks an doen . . . maar dan zeg je ’t.”

Johan bleef schreiend mokken tegen z’n onbeslotenheid, z’n dadelijke ellende.

„Denk ’r maar ’s over na,” zei Gerard, „za ’k je wat brengen ... je moet wat gebruiken kerel.”

Hij nikte, begeerig naar wat eten, nu Gerard's innigheid zijn hevigste onrust getemperd had. Dan met z’n rechterhand voor z’n oogen, stak-ie ’m z’n linker toe, die Gerard kort drukte.

Toen bracht-ie ’m wat eten, sjouwend van achter naar voor; hij wou ’m zelf bedienen, zou Annie en de huisrat hier maar buiten laten.

IV

„Dag Herman, bè-je wat beter ?” groette-ie, uit ’t voortuintje op de waranda stappend.

Hermam glimlachte verrast-vriendelijk, sprak nog zachtjes met die matte voorzichtigheid uit voortdurenden angst voor z’n brooze lichaam.

„Gaat wel,” zei-ie „waarom heb je niet even geschreven ?”

„Och .... ’k wou jullie ’s verrassen, ’t is maar zoo’n klein endje hè,” deed-ie onverschillig, wachtend met vra