Persoonlijkheid

waar? Johan wreef langs z’n voorhoofd, bleef zwijgen.

„Nou ja,” zei Gerard, „da’s nou flauwe kul ... 'k zal je wat vertellen ... ik weet wel dat 't beroerd is . . . maar je moet ’t me toch zeggen.”

„Wat geeft dat dan — zei-ie nog, eindelijk voelend Ge-rard’s warmen toon en een ontspanning van de saamge-drongen dingen in z’n hoofd daarvan — een drang naar zachtjes, brandend schreien.

„Genoeg, ’t is natuurlijk 'n /rouw hè?”

Hij weifelde eerst, nikte dan zacht.

„Voelt ze niks voor je?”

„Dat geloof ’k wel,” zei-ie met heesch-vernepen geluid. „Wat is er dan aan ’t handje kerel?”

„Och” hokte ie . . . „ze is getrouwd, nou!”

Gerard keerde zich, met ’n even-kijken naar z’n droef-zwijgende gezicht, om, wandelde dan ’t kamertje door.

„Ja, jij met jou principes, ’t is wel dubbel beroerd . . . en d’r is natuurlijk ook ’n grèns.”

Johan stompte met z’n elleboog op tafel, tóch gemarteld door *t noemen van dat bezwaar . . . principes . . . alsof dat z’n tegenhoud was . . . „Och!” driftte-ie, nu eindelijk zacht snikloos schreiend, „wat geeft dat nou allemaal, ’k ben kapot!”

„Je legt ’t ook verkeerd aan . . . weèt ze ’t?”

„Zoo’n beetje wel,” drong-ie er, na even met volle keel wachten, weer uit.

„Zooiets zèg je,” ried Gerard, „dat in ieder geval toch.” „An wie?”

„An de vrouw.”

„En ’r man dan — kerel — vergeet je dat nou.” „Krankzinnig,” wond zich Gerard op, niet begrijpend,