Persoonlijkheid

kl haar mooi vergoddelijkend zijn huis ... en niet verdeeld in koele verdienstelijkheidjes onder de menschen, die zichzelf niet kenden. . . .

Nee, hij wou geen beginselen meer, dat ééne . . . lief en goed voor haar te zijn in één enkele lange blije offering . . .

Kon-ie haar hebben dicht bij zich, haar tintelend-jonge leven tegen zich aan . . . lang, heel lang, tot zij moe van heerlijkheid zouden kussen hun wangen en voorhoofd alleen.

Hij keerde zich öm en öm en droever smartte zijn verlangen, huiverend in gansche overgave van zijn voorbije willen en weten. Zóó was het goed, diepdooddroef neer te liggen, traanloos te weenen onder den wijddonkeren hemel. Het land leed in den weezang die de verten aandreven in den zomerverlangenden avond, een zang van de horizonnevelen als het monotone golvenklaag van de donkere zachtloeiende zee.

Het was laat, toen hij opstond, rillend van kouhuive-ringen, en naar huis liep. Met zijn gebroken-aanvoelende lichaam en zijn ellende-doorbeefde hoofd tuimelde hij de straten door; dof als van een beschonkene, stonden z’n oogen, wijl onhoudbaarder het verlangen werd, dat hij niet uit kon klagen. Het was heerlijk-smartelijk geweest, daar ginds neer te liggen in 't gras aan den stillen weg, den weemoed te koesteren in eenzaamheid, maar na 't opperste van die zenuwspanning begon de begeerte wanhopiger aan te pijnen, tot ze een marteling geworden was in zijn lijf. Hij had zich pijngretig opgezweept naar het brandende begeeren, nu sarde dat geziene begeerde zijn afgematte zenuwen in zijn moeë lichaam. En ellendiger, verlatener, hulpbehoevender voelde hij zich, wrak en doorkoortst, om werkelijker te schreien.