Persoonlijkheid

den donkeren sterrenhemel, lagen de avondlanden uit tot den zacht vernevelden horizon ; klitten van huizen donkerden daarvóór met armelijk-geele lichtjes tusschen nog spokig naakte boomen-groepjes. Rechts lag de stad, een k dichter groepende massaalheid van bouwsels en lichtenrijen, brok-kelingen van hoogere daken en torens, met daarboven, hier en daar, hangende brandwolken, opschijnselen van licht, ros-vachtig. Stil kon-ie hier liggen met z’n hoofd op z’n gestrekte armen in het versoepelende gras en laten de voorjaarszwoeling drijven om z’n heimelijke pijn. Hij kon nu zoo verborgen de weelde van z’n verlangen laten uitschreien in de omdonkering van z’n hoofd, wild-smartelijk, zooals het nooit nog in hem geweest was. Wie van die hem kenden wist dat alles van hem ? Zij dachten hem zoo sterk-beginselvast . . . hoe vaak had ie niet bij haar stelling op stelling verklaard, om haar te brengen tot zijn leven van hervormend verbeteren, gelijk maken ... nu lagen zijn vastheid, zijn weten, opgebouwd en stoervolhardend geordend in nachten op nachten van al hèlklaarder-makende studie, verpulverd neer, verbrand en vergeten in den heeten overval van zijn ontroering. Al het gedane — in enkele dagen was ’t hem tot een afgrijselijke bespottelijkheid geworden . . . wat was het, als-ie toch alles geven wou, om z’n armen één enkele maal óm haar lichaam te nijpen met zijn gelukschrokkende kus op haar mond ? o, hoe had-ie zich als een schoolmeester bij haar kunnen aanstellen ... zij tusschen dat gekrakeel, tusschen die houten menschen . . . god, hóe belachelijk! Zij met krantjes langs de straat en vuilheden aanhooren ... zij met haar fijne handen die de lijnengratie kenden, met haar mond die gewend was zachtmelodieus te spreken .. . nee, nee, zij voor hèm alleen,