Persoonlijkheid

morgen kómt ’t over jullie, dat kleine, een sterre-groot zonnetje en ’t brandt je dood . . .

O, hoe onuitstaanbaar van nietigheid leken de menschen .. De intimi hadden verwonderd gekeken, dat-ie niets gezegd had dien avond. Maar hij kon niet spreken, ’t leek hem zoo belachelijk hier ook ’t minste maar te verkondigen, hij die zoo’n behoefte had aan steun. En elk oogenblik verbitterde zijn tegenzin tot afkeer, vond hij felheden van neerpatsenden spot in zich tegen de uitdrukkingen der kameraden. In den ommekeer naar ’t zich-geven aan de eigen verlangenpijn, naar 't bewaren van alle voelen in zichzelf, merkte hij plots een heftigheid van walging tegen ’t aandacht vragen der gemeenschapsbehoeften; de stemmen öm hem, die elk oogenblik naar hem spraken van de offering der zwakheden voor *t vergelukkigen van de menigte, martelden zijn opgesloten-kermende persoonlijkheid.

Even zelfs had-ie zich geweld moeten aandoen, zich z’n plaats onder die allen nog enkele weken geleden, moeten indenken, om niet op te staan en zich te laten uitlachen door uitgesproken spot. Het was toen een bestuurslid opstond en sprak over de quaestie der vrouwen-colportage met 't orgaan en brochures. Hij waarschuwde tegen ontmoediging, hij had veel klachten gehoord en er w^Tas stellig iets voor te zeggen, maar waar moesten ze naar toe, als dat niet overwonnen werd; waren ze dan inderdaad zóó sterk nog niet? voelden ze zich niet hoog? werkelijk hoog boven al die maar niets overwogen en aan hun laagste begeerten maar toegaven? Kom, daar moest doör-gebeten worden. Dan in vredesnaam maar loten om de colportage, hij had daar wel niets tegen, 't zou dan tenminste gebeuren; maar dat loten was toch maar ’n voor