Persoonlijkheid

hier was. Maar hij kon nu ook wel gaan, ’t was gelukkig tijd. Na ’t, als even over de quaestie nadenkend zitten, met handen op z’n kniën en z’n hoofd vooruit, sprong-ie plots op, z’n stoel achteruit duwend: „nou ’k ga d’r van door hoor.”

,.Ga je d’r van door?”

„Ja,” zei-ie kort, aldoor voelend de teruggedrongen heeschheid beneden z’n keel, en z’n gezicht pijn-gespan-nen in gewoonheidstrekken, lichte adering op z’n slapen, als in linkschheid. In de gang bleef-ie dralen met z’n demi en z’n hoed om een oogenblik te rusten van ’t verzet. Betty bleef zwijgend omlaag kijken in ’t bedenken van ’t onaangename dat niet te verhelpen was. En het leek haar nu wel waarschijnlijker, dat zij intiem met hem geworden zou zijn als ze niet had moeten gaan. Daarom zat ze de hindernis te doorwoelen, met lichte wrevelge-dachten als voelbaar door een gaas heen, allengs dicht bij de smartelijkheid om ’t, door zijn geweten begeeren, verhevigen der attractie. Herman, even rechter gezeten, voelde wrange verroezing van ’t koffiedrinken, en met beweegloos hoofd, onpasselijk, warm, zat-ie de ergernis daarover te ver-smarten door ’t denken aan z’n gestel, t nu alweer wegmoeten, opgejaagd door die telkens ontmoedigende attentie van den dokter. Zóó ging ’t maar met hem onophoudelijk door; ’n paar maanden rust, geen financieele zorgen toch en blij werken, ’t vergeten van de eigen pijn verge-lukkigd door de stemming van ’t groot sterke meevoelen van den volkswil; dan . . . plots weer dat binnengrijnzen van ’t lichaamleed, somber en machtig, dat kwam als in zonnige dagkamer, ’t verhuiverend neerzinken van grooten zwarten nachtvogel, die dompelde met zijn breede vlerken