Persoonlijkheid

nou al vroeger?”

„Overmorgen”, zei-ie, „da’s zoo ineens opgekomen.”

„O ja? hoe dat zoo,” vroeg-ie om iets te zeggen, maar hij zette z’n kopje neer, wijl z’n hand voelend beven. Hij. wist nog niet heel klaar, hoe groot de teleurstelling was, maar er kwamen allemaal leegteplekjes in hem, en ze versprongen telkens en drukten, waar ze kwamen, de zwaarte neer van verängstigend metaalhard, die z’n spreekkalmte vaneenrukte.

,.Nou, de dokter vond ’t maar beter dat ’k dadelijk ging,” zei Herman, ,,’k ben immers niks goed de laatste tijd.”

Hij nikte van ja, dat wist-ie en vroeg twee-, driemaal ’t zelfde over, als ’n vreemd kennisje en: zoo, ging-ie nou overmorgen, zoo, vond de dokter ’t dan maar beter hè? nou ’t was misschien ook wel veel beter. Dan zag-ie naar haar zij, maar vóór hij sprak, zei ze: „Ja, jonge, nou moet je je fortuin hier maar zonder ons zoeken, je mist nou je aanloopje hè?”

Hij lachte nog, grinnekend nu, met even-gedrongen gezicht van de moeilijkheid, z’n teleurstellingsgeslagenheid niet bloot te geven en zei maar, dat ’t wèl jammer was.

„Nou, maar hij zal ons toch wel ’s komen opzoeken,” zei Herman, „da’s zoo onmogelijk nou niet, in een half uur is-ie bij ons.”

„Welja,” gemakkelijkte zij, „je komt maar ’s hoor.”

Hij kon nu niet blijven lachen, daar was geen reden voor en z’n woorden werden toonloos, droogstroef gestoo-ten uit z’n keel. „Ik kom wel *s,” zei-ie met van beiden afgewende oogen. En hij vond de kracht, ’t binnenmisten van z’n teleurstellingsweeheid terug te dwingen, zoolang-ie