Persoonlijkheid

inspanning van al haar intellectueele kracht.

Herman vroeg, meer voor Johan, of ze nu voor koffie wou zorgen, en zij nikte hem vriendelijk toe: „Jah,” zei ze en tot Johan: „je weet wel hè? die kleine dingetjes doe ’k altijd zelf, nou moet je even je redeneerwoede bedwingen hoor.”

„O,” zei Herman, „ik geloof dat-ie wel succes heeft bij je, hij bekeert je tóch nog ’s op ’n goeie dag, hij weet vol te houen, hij brengt ’t verder dan ik!”

„Hij is ’n onbetaalbaar propagandist,” lachte ze, ,,’t is heusch waar, de partij mag *m in eere houen hoor.” Johan glimlachte, even gelukkig weer onder haar in flink-heidsbewondering neervriendelijkend kijken. Dan voeldede weer opeens de ellende der reactie, na de opwinding die vreemd was geweest aan z’n twijfelmartel der laatste dagen, waarin-ie aan z’n partij werk niet had kunnen denken. En het pijnde in hem om, toen Herman haar aanhaalde en langs den wang streek: ,,’n Lief vrouwtje . . . moest alléén wat meer doen dan vignetjes maken,” dolde-ie nog eens na.

Zij weerde hem zachtjes af: „Toe,” zei ze, „doe nou niet zoo mal, waar ’n ander bij is.”

„Voor Johan,” zei Herman in den toon van dat niet rekenen, „wat gééft dat nou.”

„Kom, laa’k liever koffie zetten, anders komt er niks van,” sprong ze op, „wat zeg jij nou jonge, hè?”

Hij zei niets, zag ’r aan, vragend, wijl meenend dat ze wist, om haar afweren en opspringen. Zachtvriendelijk glimlachte ze terug.

Toen wikkelde zich de ernstzwaarte van hem af en een oogenblik stond de blijdschap in zijn hoofd en keel te