Zegepraal

479

Zie jij ze Florence ?

Zelfs Balzac was er niet krachtig genoeg voor. Zijn tragiek was groot, maar hongert naar 'n epischen steun, éven sterk en machtig. Die is nooit in hem gegroeid.

Deze eeuw eischt de belichaming van het wereldepos.

Florence, Florence.

Zal ik op de wanden van het leven ontzaglijk tafereel malen waar doorheen trilt de hoogste levensrythmus ? Zal ik op de wanden van dat geweldige leven fresko's schilderen met vuur en rook, het duistere roetwalmige toonwonder en dampige van den metropolis ? Zal ik de sombering van het menschen-bestaan, het licht en de vlammen van het demonisch, den jubel en de vreugd van het Ideale geven in smartgeschrei en schokken ?

Ook lieve, dat ik de kracht behouden mag om te werken.

Vrouw, dat ik jou altijd mag zien, dat je ziel in mij mag blijven zingen, dan doe ik het, doe ik het. Want ik hoor de gonzende materie van het leven om mij heen.

Ik heb 't vuur als materie, maar ook den dauw en 't teederste licht.

Ik wil 't allerhoogste, wijl het leven zich zóó in mij vastzet, en de schoonheid zich zoo in mij openbaart.

III.

Florence, nu heb ik je gesproken van alles.

Je weet nu wat ik wil en doen zal.

Maar als 't anders in mij uitgroeit, zal ik er toch ook de verzoening met 't leven in voelen.

Mijn ziel is nu als 'n doodstil hofje, 'n hofje waarvan de klinkertjes zoo zachtgroen bemost zijn. O lieve, lieve, ken je de zachte tijdlooze rust en droomstilte van zoo'n hofje ? Zoo is mijn ziel nu.

Al de zoete dingen van herinnering staan daar overdonsd met