Zegepraal

480

mos, als vergeten leven voor de wereld, 't Lijkt er verweerd, maar 't is er oud-prachtig van tintspel en geheime rust.

En 't leven eischt altijd een goddelijke verzoening met al zijn gestalten.

Het Goddelijke in de natuur en 't Natuurlijke in God is mij grandiozer verschenen dan ooit.

Ik heb het Leven gezien in al zijn gestalten van werkelijkheid en schijn.

En de menschheidsziel zingt in mij het eindelooze lied van schoonheid en smart, van jubel en verzoening.

En nu, Florence, nu ik je aan mijn zij zal zien leven, nu wij de bloemen en 't licht in één moment zullen zien, nu wij de droefheid en de menschensmart op één hart zullen zien breken, nu wij onzen strijd en ons geluk samen doorworstelen gaan, nu leeft er een goddelijke rust in mij óp, die afrekent met al het Bestaande, met me zelf, met jou, ook met jou goddelijk meisje, kind van verrukking en liefde, vrouw van gracie en geluk.

Nog eens zie ik je blank wondre handje de gouden spinsels van je blonde haar bijeen weven, en ik vraag nog weer, altijd weer Florence, ben jij 'n kind van deze aarde ?

EINDE.