Zegepraal

478

Zoo kom je tot de hoogste scheppingsrust die zalig en groot is.

Je hoort het in je smartschreien, klagen, jubelen, stormen. Je ziel is de groote geruchtenvangster van heel dat goddelijke leven. Maar de rust daalt over je heen bij uithouwing van dat bestaan.

Je weet niet meer of je het leven beeldt als een immense tragedie of komedie.

O lieve, liefste, vrouw van schoonheid, laat ik je mijn laatste woorden hier zeggen.

Werelden bouwen, dat is groot werk, dat werk wil ik doen, moét ik doen.

Maar wereld-bouwen, als synthetisch gewrocht, in samenhang met al m'n arbeid.

Groot bouwmeester zijn.

O ! Is 'n kathedraal niet 'n goddelijk leven ? Is zoo'n Grieksc.li, 'n Oud-Indisch gewrocht niet iets geweldig schoons, om te schreien van geluk ?

In mij draagt het zien dier wonderwerken, epos in steen, tragedie in bazalt, de diepste emotie en hoogste verrukking. Ik hoor er al de menschensmarten in schreien, ik zie er al de menschhartstochten en menschbegeerten in uitgedrukt.

En als rotsen staan die scheppingen ongenaakbaar in de lucht. En de lijnen dier kerken en tempels zingen in de lucht. Het is de muziek der architektonische schoonheid, die daar hoog boven den menschenwoel melodieert en orchestreert, een massaal wonder, de zang van een brok menschheidsziel.

Zoo moet ook gebouwd worden in de literatuur van nu en in de toekomst.

Uit reuzenrots gemodeleerd en uitgehouwen tot tempels, zoo moet het werk der groote voelers in de nieuwe tijden komen te staan.

Waar, waar zijn nu de allergeweldigste, de groote bouwers van de vorige en deze eeuw ?