Zegepraal

474

droefnis, 'n pijntrek, en z'n oogen staan somber en stil-van-licht. Hij eet traag, z'n dikke korst. Eén bezweete hand klemt om den stukkezak; de ander kneedt 't brood. Er is geen drinken voor den vent, voor geen van de straatwerkers.

Lieve, lieve, ik zie stil op dat vuilgele smartelijk-versmalde gezicht. Ik zou kunnen huilen. Wat, wat roert mij toch inééns zoo hevig ? Even er vóór liep ik vol vreugdegevoel in de laan, nu ik weer alleen stapte zonder stoeltje ; rondom mij 't zon-gesprankel en 't licht wit-vurig tusschen geblaar. Overal jubel en glans !

Plots zie ik dien etenden droogslikkenden straatwerker. Ik kan huilen !

Ik heb diep meelijden en hevige moeite om dien vreemden, nederigen en ver-stilden kerel niet te zeggen dat ik van hem hou. Ik wil hem iets innigs, iets heel blijmakends zeggen. Maar ik weet niet wat, en ik voel dat ik het toch ongelukkig, stug en gebroken er uit zou stotteren. Daarom zeg ik maar niets, kijk schuw om en loop door.

Maar 't is om te snikken, zoo'n arme, stil-etende kerel, daar op dien stoep, dood alleen te zien schroeien in de brand-zon. O ! dat stille happen, die droefnis om den mond bij 't droge slikken.... Ik vergeet ze nooit, nooit!

Toen ben ik met smart in me, harder doorgeloopen. En ik ben blij, dat ik me verzet heb tegen die smartaandoening. Ik heb met al die soort lui geleefd. Ik weet wat spontane prach-karakters er onder zijn. Ik ken hun smart en ellende dieper dan mijn eigen smart en ellende. En ik weet dat wij van hun allen werken, bloedend hard werken in de maatschappij van nu.

Dat stilt m'n zielelijden en nog meer !

Want om naar buiten te uiten, hun leed en leven, grootsch, moet dat leven geobjektiveerd zijn ; moet het groote, hevige leedgevoel er wel wezen, maar onder, diep onder je beheerschte kracht. Doorgeworsteld heb je alles met je aandoening,, of je verbeelding.