Zegepraal

468

beet, een scheppingsmacht, en dan leefde altijd bang en zwaar in hem 't gevoel, alsof 't grootste nog steeds gezegd moest worden.

Dan kon hij schreien van angst dat er niet alles Iegelijk uit-kon ; alles van zijn hoogste voelen en innigste droomen.

Dat onderga ik precies zoo Florence, schoon niet voortdurend..

Maar ik wérk altijd ; 's nachts, 's avonds, 's morgens, 's middags, onder den wandel, onder muziek-aanhooren, onder 't zien van schilderijen, en gesprekken, in kafé's, theaters. Altijd en altijd werk ik door. En niet zoo maar, in 't algemeen, maar aan den bouw en konceptie van bepaalde tragedies of natuurleven.

Middernacht herstel ik soms gansche zinsreeksen, bouw ik, weer opnieuw öp, naar het tempo van een nog zuiverder, dieper en schooner rythmus.

Zus brengt me dikwijls tot bedaren. Ze wil dan niet dat ik opsta, maar ik werk door tot in mijn slaap.

't Is zoo vreemd Florence, dat 't volgende me heel dikwijls, overkomt.

Laatst, even voor mijn ziekte, — maar ik had m'n heele leven precies zóó, — zag ik Oediftus nog eens in den schouwburg.

In mijn bed, na vreeselijke aandoening, viel ik in slaap, heel: onrustig.

Nu wil, wil ik niet denken, maar geheel buiten wil en eigen geestwerken om, bouwt in mij een Ik een gansche kritiek op,, in alle onderdeelen. Al 't goede en slechte er in wordt geschift, en ik wil zelf niet, want ik verlang hevig te rusten, maar 't gaat, als 't ware buiten mij om, en de motieven van kritiek en analyse kan ik meestal letterlijk overnemen. Slaap ik dan sterker, dan komt er verwarring, maar ook daarin toch dikwijls een geheel doorgevoerde analyse, zooals laatst bij een stuk van Gorki.

Van de lui die hun wérk z. g. van zich kunnen ,,afzetten" begrijp ik letterlijk niets ! Ik kan wel zeggen dat 't vrij genieten,