Zegepraal

466

kleurbeeldende uitdrukkingen kiezen, die overeenstemmen met de plastiek van dien kop, het schepsel, het karakter. Ik schep ze met de innigste liefde, elke uitdrukking, elke klankverbinding, elke expressie-vorming, aldoor op het innigst verbonden met de tragiek en psychologie van den gebeelden mensch.

Zoo voel en verwerk ik de taal precies bij landschappen en natuurleven en overal gaat met de stemming mee, de uiterst-aandachtige en in hevige ontroering gesmoorde woordgroepee-ring, door mij telkens en telkens tot op z'n zuiverst getoetst aan mijn rustigste schoonheidsbegeeren.

Allen die mij van nabij kennen weten mijn zwaar werken, mijn angstig-gewetensvol wachten op het beste.

Drie, vier keer zéker, vijfmaal soms, schrijf ik iedere pagina over, en voor de absolute uiting vaststaat, probeer ik nog altijd weer iederen zin, en 't woord in z'n diepste bezinning gegeven.

Er zijn er die spreken van overvolheid en te veel.

Maar jij Florence, weet dat die overvolheid groeit uit mijn levensvisie, die de dingen van allen kant beziet.

In èlk ding zit een tragisch, lyrisch, peinzend, teeder, hevig en bloedend leven.

Er zijn er die slechts de macht hebben één ding er in te zien.

Ze worden de ״soberen" genoemd. In werkelijkheid zijn zij leeg.

Dat ik de levenskern ganschelijk weet te beheerschen in aktie, gang, tragiek, zal ik de heele wereld, verblindend-zuiver en hevig bewijzen.

Maar dat de leegen op me schelden, zal nooit verdwijnen.

Er zijn er onder als Flaubert, die zelf raad geven in soberte, maar even als Flaubert soms knoeien juist in de zinnen waarmee ze van ,,soberte" en ,,eenvoud" en „koncentratie" onderwijzend en schiftend spreken.

Maar de sobere is alleen hij die in diepste bezinning werkt.

Mijn arbeid is mijn leven, mijn geluk, mijn smart. En ik heb lief, zoo goddelijk lief onze taal. Zou ik anders tegenover ons