Zegepraal

DERTIGSTE HOOFDSTUK.

Mijn werken Florence, is zwaar.

Ik zal 't je prècies zeggen zooals 't is !

Zonder zuivere ontroering en kunstkoorts kan ik nooit schrijven.

Mijn scheppende verbeeldingskracht werkt alleen in haar hevigste en teederste leven als de uitstorting komen kan, volkomen.

En toch werk ik altijd alles over en weer over.

Ik kan soms 'n uur over den klankzang, de fijnheid, de trilling, de diepte, de kleur en juiste beelding van één woord zitten tobben. Als ik er mijn innerlijkste leven en aandoening niet ganschelijk mee geraakt voel, weiger ik 't te plaatsen.

Ik kies, kies, met de diepste liefde en fijnste luistering naar klankfiguur en klankrythmus, elk woord, eiken zin. Ik doorvoel de diepste verrukking, al dieper en fijner en inniger in de eigenste woorduitdrukking, samenkopling van woordklanken, in verbindingen, van zuiverste emotie. Ik heb dat materiaal lief, en 't is gewijd door heilig gebruik.

Toch blijft natuurlijk altijd staan dat later lang niet bevredigt. Dat is bij ieder werker zoo. Maar 't geheel moet toch leven van een taai-diepte en stijlpracht die geheel eigen moet zijn.

De simpele karakteriseering b. v. van een huichelaarskop, of van een woesteling, of van een peetemoei, om zoo maar iets zonder verband nu te noemen, brengt me tot gansch verschillende taaluiting en woordmateriaal. Geheel in de diepste innerlijkheid verwortelend gevoel van 'n bepaald karakter doet me vanzelf een zekere groep klankverbindingen, woordvormen en

80