Zegepraal

456

Ik zie zoo dikwijls 't gracelijke gebaar van je fijne vingers, als ze wat uitspruitende haarlokjes terugvlechten in je kapsel. Maar ik zie diezelfde fijne hand zoo dikwijls beslijkt en bespat met 't roode baringsvocht.

We willen niet onmachtigen Homerusje zien spelen, en we willen niet 'n Zola, Balzac overbluffen. Ieder dezer werkers heeft iets onvergankelijks in zich, dat met niets anders gemeten of vergeleken kan worden, — vindt z'n volkomenheid in hun-zelf, — maar we willen navolging stuk trappen. We moeten onder den druk uit der buitenlandsche scheppersreputatie. En niet alweer uit nationale trotsigheid, maar uit hoogsten drang tot groot scheppen.

Wij willen boven hen uit omdat het kan, omdat onze tijd goddelijk is doorstormd van groot leven, en omdat de dramatische grootheid der epiek de franschen zoo sterk ontbroken heeft. Wij moeten nu geven het epos, waarin vooral de groot-menschelijke tragiek éven hoog staat als de epiek, waarin de psychologie ook even hoog staat.

Taal en stijl groeien daarin uit tot schoonste volmaking ; niet overal, maar toch heel dikwijls.

Ik wil vooral zien leven de ziel, waarvoor ik alle dokumenterij kadeau geef, de diepste innigste levensziening.

Realisme en symbolisme en idealisme op-zich-zelf zijn geen kunst-wezenlij kheden.

Is 't niet Florence, dat alle waarlijk groote kunstenaars dat alles hebben gegeven, maar gemengd en ingegroeid in andere levensvormen ?

Shakespeare was mystikus, naturalist, realist, idealist, scep-tikus, symbolist, onbewogene, groote dokumentair kenner. Z'n paarden-wetenschap o. m.

Dit illustreert m'n bedoelen.

Door temperament, wil, aanleg overheerscht bij den een