Zegepraal

455

van analyze en onderzoek, rangschikking en waarneming beweegt, als dat alles niet gedrenkt staat in den hoogen glans van eigen verbeeldingsziening en dramatische konceptiever-mogen.

Bezonkenheid is goed, als er valt te bezinken.

Wij hebben veel hooger werk te doen dan 't realisme en naturalisme van de fransche school, in al z'n gradaties.

Wij hebben in essentie ook veel van dat naturalisme te verschillen.

O ! 't Was mij altijd zoo'n verrukking dat Van Deyssel ons Holland los wou maken van al die beklemmende naaperij. En hij zelf deed 't zóó nu en dan in den heerlijken trots van zijn geweldig liartstocht-proza.

Maar nu moet 't in de scheppingswerken. Wij moeten vèr boven 't buitenlandsche uit in scheppingswerk. Niet alleen in verfijnde taal, in 't woord, maar in het gansche stijl-wezen.

Al dat geleuter en gewouwel over fransch naturalisme, realisme, epiek, beschateren we fel, fèl, fel met den hevigsten spot en hoon, als 't óns 'n schooltje voor wil houden.

We hebben Zola lief, Balzac, Flaubert.

Maar onze liefde verhindere ons niet het Leven grootsch te koncipieeren zooals we 't zélf zien.

Wij geven het reeël levensgebeur, aan alle kanten verdiept door de aandoening in 't teedere, 't poëtische, 't romantische, 't felle, 't bloedende en smartelijke.

Wij hebben 't Leven lief, lief, hevig lief !

Wij willen een uitstorting van alle aandoeningen, in den drang van objektieve belichaming, die Shakespeare, Balzac, Goethe soms universeel gegeven hebben.

En toch is alle gewawel over objektiviteit en subjektiviteit gekkepraat of haarkloverij van 'n onmachtigen scheppingloozen geest.

Florence, herinner je dat je zelf niets anders wil ?