Zegepraal

447

Wel natuurlijk omlicht door de Verbeeldingswerkingen en het temperament, door het vermogen om gigantisch te kunnen zien en 't massa-leven te omvamen.

Maar ik ga niet verder Liefste, met 't omkringen van nog meer levenssferen. Ik kon er je nog wel honderd noemen, waar ik overal in zou willen dringen, en waar de materie opgehoopt ligt, voor het allergrootste moderne stedenepos, dat nooit nog gegeven is. —

Ik zou willen dat er iemand in Holland, in de wereld was waarmee ik samen kon bouwen. Maar er is niet een werkelijk groot epikus die méde de verhaalmacht voor het menschendrama heeft. Of mag ik stil nog hopen op mijn grooten meester Lodewijk von Deyssel ? Nü niet alleen in 't kritische, maar ook éven machtig in het scheppende ?.... Oordeel Florence, en roep hem mee öp! — En misschien met hém nog enkelen!

Hoe graag zou ik als mensch mijn taak afstaan ; want ik weet dat naast het hoogste scheppingsgenot, de felste opofferingen geeischt worden van den schepper die zich aan deze metropolische konceptie waagt.

Daarom kan hij die er aan begint zeker zijn van groot slagen, anders zou 't beginnen niet in hem zóó kunnen leven.

Inbeelding werkt als 'n koorts die vervliegt, niet blijft. Dit gevoel leeft in je, steeds machtiger en heviger in tyrannieke overgroeiing van al je andere scheppingsplannen.

Is 't dan ook niet goddelijk, te geven de menschheidsroes, de dronkenschap der menschheid, haar smart, tragiek en hartstochten ?

O! 't Zal in dat epos, kreunen, snikken, vloeken, kermen. Maar al zal ook een schater klinken, de ironie botsen, de satire vlijmen.

Ik heb geen voorkeur, ik heb geen voorkeur !

Als de heerlijke lach door het leven schatert, ze zal er ook zijn in mijn werken.

Maar als de tragiek zwaarder en somberder en meer, altijd