Zegepraal

446

Maar vooral je gaat ook 't rijke, ijdele, adellijke, hooghartige Londen in. —

In de elegante en hooghartig-aristokratische levenskringen. De elegantie is er heel anders dan in Frankrijk. Ze is veel trotscher, fijner, geïsoleerder, minder gemeenzaam en toch van 'n prachtige distinctie.

Dan heel apart de Theems-wereld ; de Theems-politie, de Theemsatmosfeer, 't dokkenleven ; het groote en kleine restaurantleven.

En telkens steek je over, voor je gansch leven genoeg, met nog tien levens om je heen. — Vandaar naar het zakkenrollersleven, naar het ondergrondsche, het arme, ontzettend-arme wijksleven, grootsch en demonisch in z'n verschrikkingen; het mysterische misdaden-Londen, het moord-Londen, het huiverende Londen.

Maar telkens er tusschen geslingerd, de humor, het leven der dag-dingen, met hun ironische botsingen. Want die staat overal naast de Smart, zooals in vroegere tijden in 'n Nar een wijze ademde. Van White-chapel naar de buitenwijken.

Dan het Park-leven, de gansche reeks tafreelen, het sport-Londen, het worstel en wedren-Londen; het theater-leven, het artisten-leven, alles met massa's en eindeloos perspek-tief te zien, plots overwelft door de grillige geheimen van de ontzettende mist-stad.

Het Leven heeft zich vergist in 't plaatsen van mijn wieg.

Ik had in Londen geboren moeten worden, nergens anders, Florence. —

Als ik Amsterdam zie en beelden ging, zou ik 't doen met 't rythmus en scheppersgevoel in me, dat ik voor Londen voel.

Mijn innigste natuur heeft die immensiteit van lijn, groep, atmosfeer dadelijk noodig. Beeld ik Amsterdam, dan doe ik 't in de grootheid waarmee ik Londen zie, maar beeld ik Londen dan voel ik 'n natuurlijke aanraking, een dekking van de visie, door de tastbare realiteit. — Want Londen kan men niet vergroot zien, niet zien anders dan het is. —