Zegepraal

444

uit zwarte rots gehouên, daar staan voor alle eeuwen, monumentaal gewrocht waar 't nageslacht met huiver en hevigste ontroering op blijft staren, zooals wij nü nog staren op het schrikkelijke fatum van Oedipus Rex.

Maar grootscher, veel grootscher, wijl in Oedipus de ontzettende werking van een fatum op het individuèele, déze arbeid de werking van een fatum op het massale leven symboliseert. Alles moet er bij wegvallen, en het episch genie goddelijk gesteund door het dramatische.

IV.

Wat zal in dat epos niet klinken ?

Het geschrei van de menschheidziel en haar vreugderoes.

Want weet lieve, dat ik me niet door de smart van 't leven laat slaan. Denk wel dat ik met ziele-voorkeur het eeuwendrama van onmenschelijk lijden wil beelden, wijl ik zelf die grandioze somberte in me heb.

Even stérk als die sombere ziening in mij leeft, éven sterk leeft in mij 't geluks-zien. De vreugde weent in mij als de droefnis.

Tranen van geluk en tranen van smart ontwellen in mij door één aandoening.

Juist in de visie op dat wereldwee van 't zwarte land, juicht in mij öp 't geluk en de bevrijding die komen gaat.

Daarom, wat zal er in dat epos klinken ?

Alle levensstemmen.

Daar raast en dondert ze öm mij de reuzige Metropool ?

Ze slaat met ontzetting, verstomming. De proportiën zijn gigantisch, het perspektief eindeloos, de kleurgeheimen van gevels en oude huizen verrukkelijk, de toon is goddelijk-mysterieus, 't leven van een overweldigende, rijkdom en hevigheid, als massaal gewrocht. Maar nu komt in 't grandioze, de doorweving van al het fijnere, diepere leven.

Je doorwerkt het reuze-Londen in z'n geheel. Je stoot met je neus op de sterkste humor-gevallen.