Zegepraal

442

naar hun krotten. Ze zijn zwart van roet en damp. Het onder-aardsch vuur heeft hun gelaat geschroeid en ze loopen als half door den bliksem verkoold, alleen met de sombere oogen lévend van wanhoop.

Even van hun af, zwoegen hun broeders, als een sombre giganten-wereld.

Hun hutten zijn over smakt met roetrauw, beslagen met smartelijk stuifsel van duister puin. 't Spuwt, wolkt, droeft, regent rook, rook, rook. En daartusschen dansen de vlammen woeste tarentella's in de roode gloedlucht. En de menschen-gezichten van blank en brons, worden maskers van begruisd, uitgewond vleesch, donker en roetig als de rook, de vreeselijke stikkende, dampende, duistere rook, altijd rook.

Ik weet 't lieve, er is heroïsme noodig om diep hun levenskringen in te dringen. Maar als je vol bent van dien ontem-baren, boven alles uitstijgenden scheppingsdrang, die mij het binnenste leven schroeit, dan neem je 't grootste gevaar voor je persoon op den koop toe.

Dat zul je toch goed vinden, Florence, niet, niet ?

Maar moet ik jou dat wel vragen ? Ben jij niet altijd 't diepste kerngebeuren in mij, niet 't onvattelijke wezen dat mij aanzet er heen te gaan, midden in den rook en de vlammen, om er te beelden ? Schuif jij mij niet schuchter 't palet in de sidderende handen, wel wetend dat hier te schilderen is, tafreel op tafreel van atmosferische schoonheid, schoonheid van somberte, h oog-uitgroeiende menschendrama's, die hier de luchten verduisteren ?

Want er is hier, midden in dat allerhevigste menschlijden een schoonheid die je verplettert, als je niet zorgt je te objek-tiveeren.

Juist die schoonheid, die opperste pracht van toon, atmosfeer, tonalisatie, licht en schaduw, doet mijn begeerte nog sterker oplaaien, want elk groot menschdrama leeft in 'n omzingende schoonheidssfeer.

De groote stadsepiek van Londen is er voor mij, voor mij.