Zegepraal

440

Zal dat onze huwelijksreis zijn, o 't is om satanisch te spotten.

En toch in dat eenvoudige boekje van Blatchford zijn gegevens, om 'n groot-machtigen drama-cyklus te schrijven voor alle eeuwen.

't Zijn maar heel vluchtige schetsjes uit de Iersche arbeidshel.

Maar er is een donk're roetwalmende fantasmagorisch Inferno te bouwen, uit 't menschleven daar.

Lees van de landlieden kind ; lees .van hun droefnis, hun honger en hopeloos, groot-zwijgend ontzaglijk leed.

Ze hebben te voet afgereisd, Blatchford en 'n vriend van Dublin naar Belfort, van Belfort naar Donegal, van Donegal naar Sligo en van Sligo naar Clar, en ze hebben geen menschen-lach gehoord door 't land. Een eindelooze droefnis en somberte, donkre luchten, donkre gevels, sombre wateren.

Dan, wat hooger, het zwarte land, de Engelsche steenkool-en ijzerdistrikten !

Roept Blatchford niet voor je öp te Gadley, oude vrouwen, kreunend onder den vracht van zware kettingen, uit de smidse trekkend en sjouwend als kreupele paarden, met oogen als paarden, die melancholiek hun einde voelen naderen, van ver al 't bloed van de slachtbank ruiken ? Dat visioen gaf hij mij, met 'n simpel feit-mededeeling.

O ! Florence, het epos te beelden van dat zwarte land.

Te beelden de allersmartelijkste ontzetting en vereenzaming van die kinderen, vrouwen en mannen daar!

Daar is met geen stèm over te spreken !

Losse gegevens, enkele feitjes, in dat boekje, maar met geen droog oog te lezen. Drama's voor alle tijden zijn er te bouwen met de inferno-sfeer der maatschappelijke hel.

Wat gebeurt er op de chemische fabrieken te St. Helens.

Luister naar de doodsdroeve, simpele gesprekjes van Blatchford, naar de zinnetjes, uitzinnig droef en stroef in hun zwarte smart, met chloorpakkers, zwavelzuur-bereiders, zoutmakers....

Dat martelend lijden van die levende schepsels, die zon en