Zegepraal

439

daar uitschreien, nü, nü in onzen tijd, op de brug der zuchten in 't Oost-Londen ?

Ik hoor iederen dag, iederen nacht die stemmen, daar tusschen 't helsche rookgedamp.

Is 't léven daar niet smartelijker dan de smartelijkste bijbel-straf, 't leven der verdoolden, mismaakten, getrapten, en ontmoedigden, in die ontzettende sloppen, die schooierswij ken van den mistigen Metropool, waar 't leven rumoer onweert, als van . 'n aparte menschenwereld !

Florence, Florence, zeg me, zeg me waarom mij een einde-looze weedom overvalt als ik vaag maar dat leven al uit de verte gedenk, waarom iets in mij er heentrekt met een ontembaar smart-verlangen.

Ik ga er niet heen, als 'n apostel, als 'n propagandist, als 'n hervormer.

Ik ga er heen als 'n diep-ontroerde, door de schoonheid gelokt, door de tragiek geroepen.

Maar zeg me liefste, wat die weedom, niet te stillen in mij is, als ik dat leven gedenk.

Komt er weer een van jou wondre golf-lokken om mijn hoofd spelen nu ik je 't vraag, dringend, dringend smeek me dat raadsel te verklaren ?

Ik voel toch hevig dat geluk der menschlieid komen gaat, dat 't leven der getrapten groeit, hoog uit als 'n orkaan boven de misdaden der huidige gemeenschap.

Van waar nu die immense weedom, als ik ze gedenk die volkswijken met hun jammer, fel als 'n bliksemslag, die gansche stad met z'n Shakspeariaansch-groote tragiek, doorbloed van schande, moord, ontucht en menschenwee.

Laten we eens samen, nu met de verbeelding van hoogste orde, inleven dat volksbestaan, in kroegen en theaters en parken en fabrieken, 't leven van 't sombere, smartelijke Oost-Londen, 't vlammendst-omrookt brok van de gansche, onmeet'lijke donkere Metropool.

Zullen we 't doen Florence, als we bijeen zijn voorgoed.