Zegepraal

437

Je moet 't zweven van den geest-Gods over de woeste aarde en de wateren voelen. Je moet den gigantischen kreet van den eersten oer-mensch door den bliksem zwartgeslagen hooren schallen door je ooren. '

O ! Florence, voel je, voel wat ik bedoel ?

Voel je dat ik bij 't scheppen de Verbeelding terug wil voeren naar het oorspronkelijkste besef van universeel leven ?

Ik wil het Leven in mijn werk uitstorten, als in bovenmen-schelijke geweldigheid, doorschroeid van een godshartstocht, doorhijgd van een opperste scheppingsbegeerte.

Alleen in dezen oppersten gloed is de wereldziel te vangen, de massa te omvamen.

Het leven is zelf als 'n vlammestad waardoor heen de zienér, met geschroeid gelaat en bevonkte handen de menschheid schouwt, achter rook en helsche glansbreking.

Hij hoort er in, den rythmus der mokerslagen; de ovenvlam-men laaien voor z'n oogen als ih vuur-gevlogen gedrochten berghoog boven de woelenden, mensche Roetwalm en smook-zwam omwolken hèm, en als 'n hellegat kratert in het duistere land, dat groote, vurige, vlamspuwende, gedrochtelij k-gloeiende leven.

Lieve, smeek met mij dat ik de kracht behoud om te blijven.

Ben ik niet geboren om te spreken van het wereldwee, het grootsche arbeidsepos dier vreeselijke zwoegers in mijn en voor oven ?

Zal de wereld het willen hooren ?

Ik weet niet Florence, ik weet niet, maar mijn drang tot beelden is immens.

Eens Florence, heb ik geruchten gevangen van wat daar zwoegt in Ierland.

O ! hoe smachtte ik daar heen te gaan om er te beelden dat leven.