Zegepraal

436

IV

Maar dieper zal ik je den aard van mijn werkleven geven.

Stel je voor vrouw, de magistrale vuurpracht van 'n stad vol ijzersmelterijen.

Wat 'n vlamme-adem van leven gaat daar overheen.

Zulk een gloeiend scheppingsleven onderga ik met m'n gansche ziel.

Zie staan half in schaduw, 'n licht-donkre, vóór hellevuur zwoegende massa. Verbeeldje Florence, dat je dit werkleven vóór die vreeselijke prachtvuren moest heffen in een sfeer van plastische schoonheid, die begloeide, doorsmoorde ovens, die vlammen met haar kronkeltongen van allegorische vuursprook-gedrochten, die rook en die roet-wereld.

Zie ze staan, de in rosvlam aangegloeide titanen, opgegroeid uit een stikduisteren nacht, zie vliegen hun hevige schaduw-gestalten op de roodgebrande lichtende muren, vol duivelsglans en gloei-verschrikkingen.

Zie ze als 'n cyklopenstad in gedrochten-grootheid opdoemen tusschen zwavel en rook, en rondom de rosse helbeulen 't vuur liktongen, en in al woester vlam-vlagen naar den duisteren hemel slaan. Hoor het klankgeteister der aanbeelden en het dreun-rythmus door de luchtrillen.

In dat sentiment van grandiozen opbouw voel ik mijn werk, leeft mijn scheppingskoorts. Daarin wil ik al mijn werk geven.

Zijn er buien van mistroosting, van twijfel, van droefnis, ze zijn weggevaagd eer ik 't weet. Alleen in zóó'n wereld van scheppingsvuur zijn de weedoms-sentimenten, 't heroïsche en jubelende der menschheids-ziel te voelen.

De menschheid schreit en jubelt, maar de ziel van haar smart en haar vreugd is alleen door vlammen, door rook, door mist en onweer te naderen.

Godenbloed en cyklopenzweet zuigt ze in. En de levenszware tragiek gaat door damp, dan zwart als rouwvloers, dan rood als vuurschijn.