Zegepraal

435

Florence, ontstelde ik niet laatst hevig toen ik onlangs een zeer bekend modern Haagsch schilder op Rembrandt hoorde smalen in een kring van kenners en kunstenaars van naam.

— ,,Rembrandt, Rembrandt, wat zeuren jelui toch, altijd, altijd Rembrandt. En toch wat 'n prul was 't dikwijls niet, wat valsch en slecht werkte hij niet, en hoe slecht kon hij teekenen en schilderen.

De modernen staan veel hooger, veel hooger, kennen veel inniger hun metier."

In m'n eerste opwelling Florence, had ik den vent in 'n hoek willen trappen. Maar ik beheerschte me en bekeek den modernen man, lang en goed.

Ik zag toen 't uitgemagerde, van armoe en verbittering schampig-nerveuze gezicht. Ik zag den nijd bleekgrauw trillen op de dun-valsche lippen. De katholieke dweepoogen vlamden, de heele kop was van een woest-navrante vereenzamings- en miskenningsexpressie.

Ik voelde ineens diep meelij met den stumper die werkelijk véél talent heeft.

Begrijp je Florence hoe in dien man plots uitbarstte de ontembare wrok, de felle jaloezie. Het titanisch-geniale van Rembrandt hinderde hem vreeselijk, stond hem in den weg.

Ik zweeg na z'n uitval; de kring zat gebluft, en de stumper raasde door, woorden van smaad en wrok, koelend eigen verbittering.

't Was 'n afschuwelijk gepraat, uiting van diep ingewortelden afgunst.

Toch zat in z'n plompen haat en verminking van Rembrandt een zeker soort menschelijke oprechtheid. Ik ken er die op veel smeriger en verdachter wijze wrok en afgunst luchten.

Maar is dat niet altijd zoo in 't leven geweest Florence, zoolang er menschen zijn ?

'n Natuurlijke noodzakelijkheid zelfs, afgunst-reaktie op ontembaar genie.