Zegepraal

437

zelf. Maar lieve, lieve, je zult de afgunst-stumpers zien verbleeken bij den opbouw van dat werk. Want 't leeft zoo hevig-reëel in mij als 't reëelste ding dat ik vlak voor m'n oogen kan tasten.

Weten de menschen wel wat 'n goddelijk genot 'n Zola moet gehad hebben toen hij daar zwierf door de hallen van Parijs daar en elders alles zién, te proeven met je vijf zintuigen tegelijk, met je levend, scherp-ontvankelijke zintuigen, en dat onbekende scheppingsgevoel, dat machtige, hevige geluk, maar vrij te laten ronddolen in je, te laten bouwen, blok op blok, pyramidaal ? Hoe kén ik zelf dat zwerfleven, met de ziel zoo wijd open en trillend van verrukkelijke spanning.

En wat diepe tooverij van leven is er in dat telkens je storten van 't één in 't andere bestaan. Nu zit ik in de visscherij, dan in 't landleven, straks in de ijzersmelterijen, morgen onder de zwartbedampte dokwerkers.

Daar tusschen neem je waar, haarfijn, toch onbewust. Je bestudeert en dokumenteert, elk detail, maar 't grootsche geheel heeft allereerst je innerlijkste ontroering.

Komt het scheppingsuur, dan is er de koorts-van-je Verbeeldingszien, in de heerlijke hitte van je hart, en alléén de schoonheidsaandoening, in 't tragische, epische en plastische; vervalt als faktor, je studie, voorbereiding, detailbepeutering.

Realiteit ? Wat is dat !

Je groot-visioenaire, je groote verbeeldingszang zingt in je z'n onbewuste melodie. Daar luister je naar!

Die schoonheidsontroering is één, is zélf de menschelijke ontroering.

Je ziet voor je 'n hooge wonderstaf, slanke kampanula's. Uit de groene staf spruiten de kelk-bloemen, hooger, al hooger, 'n goddelijk licht paars, waarvoor je beeft van verrukking. Waar is de realiteit ?

De slanke wonderstaf met paarse kampanula's is weg. Er kruipt 'n mensch om je heen, met 'n woest-harigen kop. Die