Zegepraal

423

Is 't niet 'n groot wonder Florence, 't groote, felle, tragisch-zware en geweldige leven zoo in de sfeer der fluistering te heffen ?

Nee lieve, 'n wonder is 't voor mij niet, want vooral ook dat leven is mij zoo zalig en zoo diep bekend, 't Leven is soms zoo goddelijk droef te bedroomen, en 't licht kan zoo vreemd, zoo diep en zóó schaduw-schuw schijnen over de wereld.

Lieve, mijn innigste natuur trekt er heen.

Als ik in de bloedende realiteit heb gestaard, en ik ben vol verrukking van het groote leven ; wanneer ik 't heb gezien als 'n stormzee, door 'n eeuwige kracht in toorn aangeschuimd, en ik heb gehoord 't wereldgeschrei der stormstemmen, dan voel ik me uit de stilte geheven, hamert mijn hart en snik ik mee met de weenende menschheid. Maar als ik tot rust kom, en de wereldzee effent zich, dan klapwieken om mijn hoofd de blanke vogeltjes van m'n droomeland, dat land van visioen, tint en zilver-grijzen nevel.

Uit de stille avondlucht zingt op mij aan 't geruisch van hun vleugeltjes... .en in me hunkert 't verlangen er lang, heel lang te toeven.

V.

Lieve, zal dat ook nog zoo zijn als jij bij me bent ?

't Zou kunnen sterven, 't zou.... want ik heb mijn Vincent niet minder lief. Ik heb die ziel, doorgloried van zonnegoud, zoo somber groot-tragisch, zoo hevig-onstuimig, en soms plots zoo episch-sober, in de opgloeiingen en uitstootingen van z'n koloristische en heftige scheppingsdriften, éven zuiver voor mij als 'n wereld waarin ik precies zóó leef.

Ik neem hen nu juist als temperament-tegenstellingen van Thys Maris, wier diepste diepte ik toch met de zelfde zuiverheid doorvoel. Ik leef niet in die sfeer ten kóste van den ander.

Ik heb den storm, den grooten geweldigen storm lief met z'n velerlei gezang en mystische stemmen. Zoo heb ik Vincent