Zegepraal

421

Lieve, heeft er ooit zoo'n schroom en toch zoo'n godsverrukking in 'n meisjesoog gelicht ?

Dan komt de spotduivel in me' later, veel later. Dan hoor ik 't leven vol van rijksdaaldersklank. — Ik hoor 't grove gelach der kern-nuchtere naturen. Ik hoor 't gestamel van geleerden en onderzoekers. Ik zie de vrome fijne lijntjes groeven om den mond der van waan en bijgeloof verloste ,,weters".

Eindelijk zie ik weer de heerlijke realiteit, die zelf toch zoo allerdiepst symbool is van menschelijke dwaasheid, menschelijke ijdelheid, en menschelijke grootheid.

Maar denk je lieve dat ik m'n nonnetjesgezicht vergeet ? Nooit. Dat zie ik achter de raamtralies staren, staren en bidden, bovenmenschelijk geduldig en echt van vroomheid.

Ben jij 't Florence ? Jij ?

Zie, 't volk maakt er heel sentimenteel gewouwel van. En 'n Memling of Rogier, 'n wonder van fijne zielsextase.

Dacht je dat 't 'n ongelukkige liefde was, 't nonnetje ? Heele-maal niet.

't Is geen klooster-romantiek, geen gebroken-hart-gevalletje. En Venus hoeft geen chirurgische apparaten mee te brengen.

't Is 'n heilige, 't nonnetje dat nonnetje wil zijn !

Zie, de zon weeft 't goud weer over haar oogen, en haar blank gezicht staat wonderlijk ontroerd.

O ! de geheimzinnigheid van 't Leven is prachtig. Ik zou er niet zonder kunnen bestaan. Ik ril van nuchtere rekenmeesters. Ze zijn de Jan Klaasen's der verbeelding.

Toch is 'n wiskunstenaar, met Archimedes-brein, z'n cirkels en meetkundige figuren trekkend in den ruisch-nacht, zélf een ontroering wekkend wezen.

Zoo heeft alles z'n eigen schoonheid, ook 't huiveringwekkende, 't vreeselijke en satanische, als de stof maar gevoeld wordt door de ziel van een groot dramatikus en het wonder der huivering maar herschept tot groote kunst naar z'n diep-sten aard.