Zegepraal

4x8

Een dagstad is grandioos van leefdreuning van licht en kleur, en wemeling van millioenen schepselen. Maar 'n nachtstad is voor mij nog grandiozer en geheimzinniger vooral.

Het groote Leven door mij in z'n felste realiteit gezien, vermocht nooit in mij de aandoening voor zijn heerlijke geheimzinnigheid te dooden.

Ik zie 't leven fel reëel en toch ook altijd weer als 'n kind dat naar 'n sprookje luistert.

't Ligt heel diep in mijn natuur Florence, die heerlijke aantrekking voor 't geheimzinnige dat ik in het z.g. meest realistische feit nog zie.

Ik bespot geen mystiek leven, geen kabalestiek, geen magie, schoon ik al de verdwaling, het walgelijke bedrog er uit geboren minacht.

Maar voor mij is er een verrukkelijke kern in alle metafysisch leven. Als je het maar voelt als 'n groei van het Bestaande, zooals het monisme en 't scherpst atheistisch materialisme er 'n groei van is. Ik ben er nooit dogmatisch op ingegaan. Groote god, ik zou er van huiveren, maar 't demonisme, 't animisme, 't spiritisme, alles vormen van leven waarin de mystiek leeft van de menschelijke ziel, hebben voor mij een zeer aparte schoonheidssfeer.

Ze is mij dan eens als 'n verre en zachte melodie die ik plotseling ergens hoor aandeinen, waarvan ik niet goed weet dat zij komt en weer weggaat, 'n Ander keer zie ik al die mystieke leefvormen weer als prachtige kenbron van zeer diepgaande menschelijke hartstochten.

Er is 'n inwendig bloeden van oude smart in me die door 't minste kan uitvloeien.

Ik zit stil voor m'n raam ; er komt 'n straatorgel. Ik hoor plots 'n klankorkaan openbarsten. Ik raak er hevig door ontstemd. Even daarna wen ik er aan, en, groote god Florence, hoe is 't mogelijk, dat straatorgel brengt die vreeselijke oude smart sterker aan 't bloeden.