Zegepraal

4x6

— ״Al ware 't dat ik de talen der menschen en der engelen sprak en de liefde niet had, zoo was ik een klinkend metaal of luidende schel geworden."

— ,,En al ware 't dat ik de gave der profetie had en wist al de verborgenheden en al de wetenschap ; en al ware 't, dat ik al 't geloof had, zoodat ik bergen verzette en de liefde niet had, zoo was ik niets !"

Zoowas ik niets ! Juist Florence !

Die lévende, groote, geweldige en gevoelszware of teer-terug-schuwende mènsch altijd met ziel, met liefde levende mensch, dien wensch ik overal en altijd in iedere uiting.

Zonder dat zijn zij niets 1

Ik schater om alle geleerdheid die niet ontspringt aan den drang der ziel, aan de liefde. Elke uiterlijke gladstrijking van menschelijk Ik alleen voor de buitenwereld veracht ik in merg en been, en de smartelijkste en vernederendste tuimeling van een schepel met écht zieleleven is mij duizendmaal liever dan de deemoedelijke gelijkmatigheid van een passielcos wezen, dat niets hèeft öm te tuimelen van 'n zielehoogte.

Florence, ik spreek jou nu over de diepere komplex van mijn natuur, niet om er zelf op te zitten staren, maar om je te laten zien hoé ik leef.

De hevigheid van dat leven is zóó door de liefde gedragen dat ze gezegend wordt, waar ze anders zou vloeken.

Als ik schrijf van smart, dan moet de smart zoo door me heen geschreid hebben dat ze me met waanzin dreigde te slaan. Als ik spreek van teederheid, dan moet ze in me gezongen hebben als 'n goddelijk wijsje van vrome overgave en zachtmoedigste innigheid. Ik moét alle smart van mijn geschapen menschen aan den lijve voelen, voelen, hoor je kind ?

Daarom, daarom Florence haat ik zooveel dichters, zooveel schrijvers van dezen tijd, wijl ik voel in hun werk, hun zinnen, hun woorden, hun taal,.... dat zij de liefde niet hebben, dat zij zijn 'n ,,luidende schel", meer niet! Dat zij niet doorleven*