Zegepraal

414

werk, groot levend, teere, ruwe, hevige, verdwaasde karakters. In de grootste en kleinste verscheidenheid. Allerlei typen, 'n wereld van schepsels, en allen met eigen ziel, eigen psychologie, eigen dramatisch milieu.

Juist met de ingewikkeldheid van mijn eigen natuur stemt dat wonderlijk overeen.

Ik leef zooveel levens! Wat mij daarin altijd groot-rustig houdt, is 't diepste bewustzijn dat ik alles van die natuur tot Eenheid breng, alles, alles.

Voor ik je nu iets van mijn werkplan, mijn werkleven, mijn arbeidsmanier vertel, iets nog over die natuur in mij. Je weet er van. Je hebt er zelf over gemijmerd, maar er zijn konfessies te doen, te doen in de zuiverste en innigste oprechtheid.

Dit nu nog voor dit boek dicht gaat, maar alléén in verband met mijn werk, mijn kunst, en mijn liefde voor 'tuniverseele leven.

Want in dat universeele voel ik mij 't rustigst, doe ik mij in niets geweld aan. Dat levensgevoel is mijn natuurlijke atmosfeer.

III.

Lijkt 't niet dwaas liefste, na al de vorige uitstortingen je nog over die natuur in mij, die veelvoudige ikheid nog iets apart te zeggen ? En toch is 't heelemaal niet dwaas.

Want daaruit zul je pas mijn diepste levenskern leeren.

Een kant is er in mijn natuui allervreemdst !

Ik heb diep in mij een huivering van genot voor het mystiek-Schoone.

Zie lieve, ik houd razend veel van de zon, 't licht, 't blauw-jubelende hemelpaleis. Ik leef zalig dronken in geur en kleur van bloemvuur en 't teere tintgespeel van bloesem.

Mijn diepste verlangen gaan uit naar 't lichtende, klare, 't koleristische gloeien van zonnige dagkleuren. En toch, en toch lieve, houd ik éven hartstochtelijk van den nacht.