Zegepraal

413

Je leert de aarde, de groote, mooie aarde zoo-veilig-intiem kennen en liefhebben.

Als je zweet in haar heete poriën valt, en je klompen zuigen zich vast in haarlichaam. Als je haar zoelen of brandenden adem inzuigt, inslurpt met den windgeur mee.

Als öm je 't licht een gouden zonneschater lacht over de gloei-kleurige velden en roode daken.

O ! ik zwol van trots toen ik zelf 'n aardebrok bewerkt had, 't vorige jaar, 'n aardebrok omgespit, doorploegd, bezaaid. Juist wijl 't geen zwoegen werd, voelde ik de tinteling door mijn bevige lichaam als een groot genot. Je moet 't doen uit aandrang, uit diep verlangen tot intiemen omgang met heel die vrucht-uitwerpende altijd barende aarde-moeder.

Je staat op je klompen als op 'n huis, rustig. Je haalt adem, kijkt even öp van je werk en je hoort landstilte rondom je zacht zingen en ruischen. Alles ligt wijd en eindeloos om je heen. Geen woningen die benauwen, geen ramen, gordijnen, geen deuren, geen roezemoes van karren en rijtuigen. Je leeft alleen met de goddelijke aarde, en heel heel vèr, zie je ook menschjes gebukt naar den grond, in hevigen zwoeg, en haalt weer diep, diep adem. Elke ademhaal is 'n dronk heerlijkheid van geur en zoelte.

O ! dan voel je pas léven, malsch, zoet, geurig, sappig leven. Je ruikt de versch geplukte groenten, zelf geteeld, en de wind koelt een ruischzang om je warm hoofd.

Ik heb in die uren 'n gang op 'n boerenkar met z'n hevig gehos nooit anders dan prettig gevoeld, 't Gehos werd 'n landelijk rythmus, en de hevige slingeringen en waggelingen over boomwortels en verzakten wielslag voel je naar eigen landarbeid maar half.

Als de winteravonden en dagen met hun stilte, hun fijn grijs,, hun mist, sneeuw en luchtdroefnis weerkeeren, dan verlaat ik 't landwerk, zwerf ik rond onder de menschen.

O ! dat is 'n ontzaglijk genot mènschen te scheppen in je