Zegepraal

4ii

't Is om te snikken, te schreien.

't Leven dat op je aanstormt en je slaat overal met ontroeringen en schoonheid, die allerdiepst te voelen, en 't niet dicht te mogen naderen !

Maar toch lieve, liefste, ik zal me beheerschen, en ik zal sterker worden.

Ik ga langzaam aan 't werk, bij kwartieren, minuten, wat ik zeggen wil, zal gezegd worden.

Het marmer is zwaar waarin ik te houwen heb. 't Is 'n rots, hoog, en voor menschenhanden, titanische handen zelfs onverschuifbaar. Maar ik ga er héén, en ik bijtel haar tot schoonheidsgestalte, op de plek waar zij niet wijken wil voor menschen-kracht.

Alles bezinkt nu in mij, maar m'n ziele-landschap ligt er zonnig en immens, en de geuren houden hun diepen aroma. O ! die wisseling van dat landschap in mij Florence !

't Kon daar zoo ineens vertriesten, en de dagkleuren kunnen zoo vervalen, en de lucht weenen, en alles in mij snikken om 't smart-aardsche, om al wat mijn oogen zien aan ontzaglijke tragiek.

Maar in de bezinking gaat geen atoom van mijn lévende aandoening verloren.

Ik kan nu mijn tranen van de brandende oogen wegdrogen. Wat weet ik van mijn geknakt lichaam! Ik ben fier als 'n Moorsch vorst.

Ik huil tranen van vreugd, van leefgeluk, van herstel.

Zal ik blijven leven, dan spreek ik me uit.

Blijf ik niet, dan zullen er na mij groot-machtige scheppers opstaan, hevig-ontroerden, de ontroering weer overmeesterende werkers, die bouwen zullen, bouwen, zooals ik wilde bouwen. Als er maé.r gewerkt wordt, gebouwd dat magistrale, dat monumentale, dat titanische, in 't epische, 't dramatische, 't lyrische. Materie is overal!